Zelfportret

Michael Rijsbrack begon zijn carrière als leerling van de Antwerpse beeldhouwer Michiel van der Voort. In 1720 trok hij samen met zijn broer Pieter Andreas naar Londen. Ook vandaag nog erkennen de Britten Rijsbrack als grootmeester van de Engelse beeldhouwkunst. Met dit zelfportret stelde hij zichzelf voor als een ingetogen, ontspannen man. De licht geopende mond en het spel van licht en schaduw versterken de levendigheid van het beeld dat zo realistisch is, dat je in de ogen de iris en de pupil kan onderscheiden. De borstelige wenkbrauwen en de fijn uitgewerkte knopen en knoopsgaten duiden op een sterk gevoel voor detail.
Vaak schetst een beeldhouwer eerst een ontwerptekening om er vervolgens een geboetseerd model van te maken. Zo krijgt hij een precies idee van het definitieve beeld dat hij voor ogen heeft. Is dit portret in terracotta een op zichzelf staand beeld of een model voor pakweg een marmeren exemplaar? Van een marmeren versie ontbreekt in ieder geval elk spoor.

Terugkerend hoofddeksel

Dankzij geschilderde en gegraveerde portretten van andere kunstenaars kunnen we dit beeld als zelfportret van Rijsbrack identificeren. Op een schilderij van John Vanderbank uit de collectie van de Londense National Portrait Gallery draagt de kunstenaar zelfs hetzelfde huiselijke hoofddeksel.

Terug naar het overzicht